พึ่งรู้ว่าเวลาตัวเองเครียดมากๆแล้วจะนอนทั้งวันแบบนี้ ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรทั้งสิ้น วันอาทิตย์ก็ตื่น11โมงกว่าได้ ลงมากินข้าวเช้า แล้วก็ขึ้นไปนอนต่อ ทั้งๆที่มันควรจะทำอะไร ที่มีสาระมากกว่านี้อย่างการดูซีดีที่อยากดูมานานแต่หาเวลาไม่ได้ แต่ก็ไม่อยากจะทำอะไรเลยจริงๆ แล้วมันก็เผลอง่วงไม่เลิกเข้าไปอีก นอนทั้งวันเป็นอีบ้าที่หาทางออกไม่ได้ ปรึกษาใครไม่ได้ ไม่รู้จะทำยังไง อยู่ในห้องนอนแล้วก็นอนแบบนั้นก็นึกว่าจะช่วยอะไรได้บ้าง อย่างน้อยก็ทำให้ลืมๆเรื่องบ้าๆไปได้ซักแป๊บก็ยังดี แต่ที่ไหนได้ วันนี้มาทำงานก็มาจมกับความรู้สึกเดิมๆ แถมยังหนีไปนอนให้ลืมที่ไหนก็ไม่ได้ซะด้วยสิ

..

..

แมร่ง!!!

..

..

เซ็งกว่านี้มีอีกมั้ย คนที่อยากระบายให้ฟังก็ไม่ค่อยรับโทรศัพท์ นานๆเข้าก็ไม่อยากจะโทรไป คนบางคนที่พร้อมจะรับฟังก็ไม่รู้ว่าใคร อยากโทรไปให้ปลอบแบบไม่ต้องเล่าน่ะมีบ้างมั้ยนะ ไม่ใช่ความลับอะไรซักนิด แต่แค่ไม่อยากพูดออกมาให้ตอกย้ำตัวเองเท่านั้นว่าเครียดเรื่องบ้าอะไรนักหนา จะมีใครฟังคนระบายแบบไม่ได้เล่าบ้างมั้ย เค้าได้หาว่าอีนี่บ้ากันพอดี

..

..

TT^TT

..

..

ทรมาน กดดัน จิตตก เครียด นานๆเข้าจิตใจมันจะตายด้านเอาได้ ทำยังไงให้ยิ้มออกบ้างมั้ยว่ะ ฮือออออออ อยากร้องไห้ แต่ก็ร้องไม่ออก มีคืนนึงอุตส่าห์ร้องไห้กับที่นอน ในใจก็ร้องหาคุณปู่คุณตาและน้าที่เสียไปแล้วให้ช่วยที ทำอะไรไม่ได้ไปมากกว่านี้เพราะไม่ใช่หมอดูที่จะมาทายอนาคตตัวเองได้ ก็ได้แต่ย่ำอยู่กับที่แบบทรมานไปอย่างนี้แหละ เมื่อไหร่เรื่องนี้จะผ่านพ้นไปได้ซักที จะกดดันกันไปถึงไหน อายุเท่านี้เองอย่าทำร้ายกันมากกว่านี้เลย ไอ้พวกผู้ใหญ่ใจร้ายชอบเอาเปรียบ

..

..

เฮ้อ!!!!! ระบายไปอีกหน้า

..

..

**